Roberto Assagioli, de grondlegger van Psychosynthese, zegt dat Psychosynthese allereerst een dynamische opvatting is van ons psychisch leven. Een samenspel tussen enerzijds de veelheid en verscheidenheid van de innerlijke wereld van iedere mens, en anderzijds de harmoniserende werking van het eenheid brengende Zelf.
Mensen beleven hun innerlijke wereld vaak als een wereld vol tegenstrijdigheden. Een tegelijkertijd weet iedereen ook dat al deze tegenstrijdigheden zo heel dichtbij zijn omdat ze in één enkele persoon worden ervaren.
Bij kinderen zien we heel duidelijk het vermogen om snel te kunnen wisselen van lachen naar huilen, van druk zijn naar stil worden, van spelen naar vechten. Maar ook als we volwassen zijn beschikken we nog steeds over deze veelheid van stemmingen, gedragingen en uitingen.
Als volwassene ontwikkelen we echter voorkeuren om hiermee om te gaan; voorkeuren die in menig opzicht slechts een eenzijdig beeld van onze mogelijkheden weergeven. En zo raakt de mens in zichzelf verdeeld. Soms kan dit aanleiding geven tot innerlijke conflicten of een persoonlijke crisis.
Psychosynthese gaat deze crisis niet uit de weg, maar verwelkomt haar eerder als een bron van waaruit nieuw bewustzijn kan ontstaan.
Binnen het perspectief van Psychosynthese worden de eigen bewuste ervaringen (gedachten en gevoelens) afgestemd op en verzoend met een onbewust en constant ordenend besef van eenheid, het Zelf-bewustzijn. Dit brengt genezing voor de ziel.